ثبت نام |  ورود به سيستم |  نقشه سايت |  راهنما  

تلاش براى اتحاد كلمه ملى و اسلامى

طراوت جان با ذكر خدا و اتحاد كلمه ملى و اسلامى
 
بسم‏اللَّه‏الرّحمن‏الرّحيم‏

يا مقلّب القلوب و الأبصار، يا مدبّر الليل و النّهار، يا محوّل الحول و الأحوال، حوّل حالنا الى احسن الحال.

اللّهم صلّ على على‏بن‏موسى‏الرّضا المرتضى الامام التّقى النّقى.

عيد نوروز و فرا رسيدن سال نوِ شمسى را به همه‏ى هم‏ميهنان عزيزمان تبريك عرض مى‏كنم؛ همچنين به همه‏ى ايرانيان در سراسر عالم و در هر جاى دنيا كه زندگى مى‏كنند؛ و نيز به همه‏ى ملتهايى كه نوروز را گرامى مى‏دارند. به طور خاص تبريك عرض مى‏كنم به خانواده‏هاى معظم شهيدان عزيزمان و به جانبازان و خانواده‏هاشان و به همه‏ى ايثارگران و فعالان عرصه‏ى حيات ملت ايران.

عيد نوروز، سرآغاز طراوت طبيعت و جوان شدن جهان و تازه شدن فضاى زندگى طبيعى انسان است. و چه نيكوست كه همراه با طراوت جهان، جان و دل انسان هم طراوت پيدا كند؛ طراوت جان و دل با ذكر خدا، با درخواست كمك از پروردگار، با روياندن نهال خيرخواهى و نيك‏خواهى براى همه‏ى برادران و خواهران و براى همه‏ى بشريت.

رسم نوروز در درون خود زيبايى‏هاى زيادى را دارد؛ علاوه بر اينكه در هر نقطه، ايرانيان اين لحظه‏ى تحويل را با نام خدا و با درخواست تحول اساسى در زندگى‏شان آغاز مى‏كنند. يكى از زيباترين رسمهاى موجود در عيد نوروز، رسم ديد و بازديد و صله‏ى ارحام و مستحكم كردن روابط و پيوندهاى عاطفى ميان افراد جامعه است. اين را اگر با بعضى از جشنهاى ملىِ ملتهاى ديگر - كه همراه با كارهاى غير اخلاقى و به دور از اين ارتباطات عاطفى است - مقايسه كنيم، آن وقت درمى‏يابيم كه جشن ملى و آغاز سال نوِ ما ايرانيان علاوه بر تقارن با بهار طبيعت كه يك امتيازى است، چه خصوصيات نجيبانه و مهربانانه‏اى در خود دارد. شادى دلها، لبخند و تبريك و خوش‏آمدگويى به يكديگر و پى گرفتن روابط انسانى و نو كردن محيط زندگى از رسوم بسيار خوب و مطلوبى است كه ايرانيان از گذشته تا امروز به آن پايبند بوده‏اند و اينها همه مورد تأييد آئين مقدس اسلام و شرع اسلامى است.

نگاهى به سال 85 داريم كه منقضى مى‏شود و نگاهى به سال 86، كه از اين لحظات آغاز مى‏شود: سال 85 متبرك بود به نام مبارك پيامبر اعظم (صلّى‏اللَّه‏عليه‏واله‏وسلّم) و از آغاز تا انجام آن، مشحون از ذكر آن بزرگوار و تلاش براى معرفت بيشتر نسبت به پيامبر گرامى و خصوصيات زندگى آن بزرگوار و حالات و درسها و آموزه‏هاى آن پيامبر عظيم‏الشأن بود. البته جا براى معرفت پيامبر باز هم بسيار گسترده است و همه‏ى سالهاى ما در واقع سال پيامبر اعظم است. سال 85 مثل همه‏ى سالهاى ديگر و مثل همه‏ى زندگى انسان از حوادث گوناگون، از تلخى‏ها و شيرينى‏ها، از شادى‏ها و غم‏ها آكنده بود. همه‏ى زندگى همين‏جور است. اما در يك نگاه جمع‏بندى شده، من مى‏توانم با اطمينان اين را به ملت عزيزمان عرض كنم كه در سال 85، موفقيتهاى ملت ايران بيش از تلخى‏ها و ناكامى‏ها بود؛ پيشرفتهاى ما بيش از توقفها و سكونهاى ما بود؛ شادى‏هاى حوادث بيش از تلخى‏ها بود. در عرصه‏ى داخلى تلاشهاى متراكم براى پيشرفت كشور، در همه جا ديده شد؛ تصميم‏هاى بجا و خوب از سوى مسئولان و تحرك عمومى در اين زمينه‏ها تحرك مطلوبى بود كه در سخنرانى(1) ان‏شاءاللَّه در اين زمينه توضيحات بيشترى را به ملت عزيزمان عرض خواهم كرد.

در عرصه‏ى بين‏المللى و سياسى جهانى هم پيشرفتهاى نظام جمهورى اسلامى ايران پيشرفتهاى چشمگيرى بود. ملت ما و كشور ما به بركت نظام جمهورى اسلامى در دنيا سرافراز شد؛ ابهت ملى ما و نگاه مهربانانه‏ى مردم ما نسبت به ملتهاى جهان و ملتهاى مسلمان در همه‏ى حوادث آشكار شد؛ عزم راسخ ملى ما در زمينه‏هاى علمى، در تحرك اقتصادى براى ديگران تا حدود بسيارى روشن شد. ما در مسائل داخلى و مسائل خارجى بحمداللَّه پيشرفتهاى زيادى داشتيم.

در سال 86 ادامه‏ى حركت ملىِ ما بايد يك ادامه‏ى متناسب با نيازهاى ملت ما باشد. اين يك حقيقتى است كه ملت ايران بر اثر تسلط قدرتهاى طاغوتى و قدرتهاى فاسد و دولتهاى وابسته يا بى‏كفايت در طول دهها سال - شايد نزديك به دويست سال - دچار عقب‏ماندگى‏هاى زيادى در عرصه‏هاى گوناگون بوده است. امروز كه ملت ايران به بركت اسلام و نظام جمهورى اسلامى به خودآگاهى و اعتماد به نفس دست يافته است، بايد ما اين فاصله‏هاى طولانى را با سرعت طى كنيم. ما فاصله‏هاى بسيار زيادى با آنچه كه شأن ايران سربلند و پُرافتخار است، داريم؛ اين فاصله‏ها جز با همت بلند، جز با اميد بى‏پايان، جز با تلاش همه‏جانبه‏ى ملى ميسر نخواهد شد.

ملت ما هدف روشنى دارد؛ هدف بزرگ ملى ما «استقلال ملى، عزت ملى و رفاه عمومى ملت» است. همه‏ى اينها به بركت اسلام و ايمان اسلامى تحقق‏يافتنى است. ما اين را تجربه كرديم و دريافتيم. ملت ما ظرفيت بسيار زيادى براى پيمودن راههاى دشوار به سوى آينده‏هاى محبوب و مطلوب دارد. ظرفيت ملى ما، اگر به طور كامل و همه‏جانبه مورد استفاده قرار بگيرد، بدون ترديد ملت ايران خواهد توانست به همه‏ى اميدها و آرزوهاى خود دست پيدا كند.

تحرك ملت ايران به بركت اسلام آغاز شد و اين بيدارى و اين اميد و اين اعتماد به نفس روزبه‏روز تا امروز بيشتر شد و ما هر سالى كه نو مى‏شود، بايد عزم خود را نو كنيم و پا را در ميدانهاى تازه‏ترى بگذاريم.

بديهى است كه يك ملت زنده، با چالشها مواجه است؛ چالشها، لازمه‏ى زنده بودن است. هر موجود زنده‏اى بايد هزينه‏ى زنده بودنِ خود را بپردازد تا بتواند به اهداف خود دست پيدا كند. زنده بودن همراه با چالشهاست؛ همراه با مانعهاست؛ از مانعها بايد عبور كرد. احياناً همراه با دشمنى‏هاست؛ براى دشمنى‏ها بايد تدبير و انديشه‏ى راسخ داشت. عزم قوى را بايد دستمايه‏ى اين حركت كرد. ملت ايران نيازمند اين عزم ملى است كه تا امروز هم اين عزم را نشان داده است و روزبه‏روز بايد پايه‏هاى اين عزم مستحكم‏تر بشود.

با نگاه به حوادث و مسائل جهانى بروشنى درمى‏يابيم كه دشمنان ملت ايران درصدد آنند كه دشمنى خود را از دو راه با ملت ايران به تحقق برسانند (آنچه كه امروز در دنيا محسوس است اين است). يكى، ايجاد تفرقه در ميان صفوف ملت؛ از بين بردن يكپارچگى ملت ايران؛ و از دست ملت ايران اين نيروى عظيم وحدت را ربودن و آنها را به اختلافات داخلى سرگرم كردن. و دومى، ايجاد مشكلات اقتصادى و تلاش براى توقف ملت ايران در زمينه‏هاى گوناگون سازندگى كشور و رفاه عمومى خود. اين دو، چيزى است كه در نقشه‏هاى كوتاه‏مدت و ميان‏مدت دشمنان ما به طور محسوس وجود دارد كه اگر خود آنها هم بر زبان نياورده بودند، قابل حدس بود؛ ولى دشمنان ما خودشان هم به هر دو نكته اعتراف كردند.

در سال 86 هم در زمينه‏ى تلاش اقتصادى بايد همه‏ى نيروهاى ملى، نيروهاى معتقد به آرمانهاى بلند ملت ايران، مسئولان كشور، جوانان پُرنشاط، دست به دست هم بدهند و تلاش كنند. ميدان براى تلاش اقتصادى گسترده است؛ بخصوص با ابلاغ سياستهاى اصل 44 قانون اساسى و آنچه كه به مسئولان توصيه و به آنها تأكيد شد و آنها هم عزم خودشان را نسبت به اين قضيه ابراز كردند، ميدان تلاش اقتصادى براى مردم گشوده است و راهها باز است. مسئولان بايد براى مردم تشريح كنند امكانهايى را كه در اختيار مردم وجود دارد و خودشان هم بايد تلاش كنند. كشور ما ظرفيت اقتصادى بسيار زيادى دارد و مى‏توان براى بناى يك جامعه‏ى برخوردار از رفاه، تلاش و كار كرد.

مسأله‏ى ديگر، مسأله‏ى اتحاد عمومى مردم است. دشمنان با تبليغات خود، با جنگ روانى خود، با تلاشهاى موذيانه‏ى گوناگون خود سعى مى‏كنند بين صفوف ملت ايران اختلاف بيندازند؛ به بهانه‏ى قوميت، به بهانه‏ى مذهب، به بهانه‏ى گرايشهاى صنفى، وحدت كلمه‏ى ملت را از بين ببرند؛ علاوه‏ى بر اين، در سطح دنياى اسلام هم يك تلاش وسيع عميقى از سوى دشمن محسوس است براى اينكه ميان ملت ايران و جوامع گوناگون مسلمان ديگر فاصله بيندازند؛ اختلاف مذهبى را بزرگ كنند؛ جنگ شيعه و سنى را در هر نقطه‏اى از دنيا كه ممكن باشد، به وجود بياورند و عظمت و ابهت ملت ايران را در ميان ملتهاى ديگر - كه روزبه‏روز بحمداللَّه تا امروز بيشتر شده - از بين ببرند.

ملت ما بايد هشيار باشد. تلاش براى سازندگى كشور و عمده‏تر و مهمتر از آن، تلاش براى اتحاد كلمه و يكپارچگى ملى و اتحاد امت اسلامى ادامه يابد. عاقلانه، هوشيارانه، خردمندانه و مدبرانه بايستى اين اتحاد را حفظ كرد و روزبه‏روز تقويت كرد. من به همين جهت به مسأله‏ى اتحاد كلمه‏ى ملتمان اهميت مى‏دهم. و به نظر من امسال، سالِ «اتحاد ملى و انسجام اسلامى» است؛ يعنى در درون ملت ما اتحاد كلمه‏ى همه‏ى آحاد ملت و قوميتهاى گوناگون و مذاهب گوناگون و اصناف گوناگون ملى؛ و در سطح بين‏المللى، انسجام ميان همه‏ى مسلمانان و روابط برادرانه‏ى ميان آحاد امت اسلامى از مذاهب گوناگون و وحدت كلمه‏ى آنها.

امروز عظمت اسلام هم وابسته به استقلال ملتها و عزم راسخ ملتهاست و ملت مسلمان ايران در اين راه تاكنون بحمداللَّه پرچمدار بوده است و پرچمدار هم خواهد بود.

از خداوند متعال براى روح ملكوتى امام بزرگوارمان كه اين راه را به روى ما گشود، طلب آمرزش و تعالى درجات مى‏كنيم و اميدوارم ملت ايران در اين راه موفق و مؤيد باشند.

والسّلام عليكم و رحمةاللَّه و بركات

 

 

تدوین منشور وحدت اسلامی به همت علمای اسلام

دیدار مسؤولین نظام به مناسبت هفدهم ربیع الاول خجسته سالروز میلاد پیامبر اعظم (ص) و حضرت امام صادق (ع)
17/01/1386
بسم‏اللَّه‏الرّحمن‏الرّحيم‏

امروز، روز بزرگى براى تاريخ اسلام، بلكه تاريخ بشريت است؛ روز ولادت نبى مكرم و رسول اعظم اسلام، حضرت محمّدبن‏عبداللَّه و همچنين روز ولادت امام به‏حق‏ناطق، حضرت جعفر بن محمّد بن على بن الحسين بن على بن ابى‏طالب (عليهم سلام‏اللَّه و رحمته). و بركات اين روز به خاطر آن ولادت عظمى‏ و ولادت امام بزرگوار، امام جعفر صادق، براى مسلمانها بسيار عظيم است.

بزرگداشت اين روزها براى تذكر ماست؛ تذكر به عظمت مولود اين روز، كه حقيقتاً فهم و ادراك بشرى كوچكتر از آن است كه بتواند آن حقيقت عظيم و آن روح والا و بزرگ را، با آن نورانيت، بدرستى درك كند. آنچه بر زبان امثال ما جارى مى‏شود، مربوط به همين جنبه‏هاى ظواهر قضيه است كه:

فاق النبيّيّن فى خَلق و فى خُلق‏
و لم يدانوه فى علم و لا كرم
و كلّهم من رسول اللَّه ملتمس‏
غرفا من البحر او رشفا من الديم‏

اين چيزهايى است كه عقل بشر و ادراك بشرى مى‏تواند در وجود نبى اعظم از دور مشاهده كند و در بركات احكام و قوانين و كلمات آن بزرگواران خود را غوطه‏ور سازد.

ما امروز به عنوان مسلمان و به عنوان انسان، محتاج پيامبريم؛ حتّى به عنوان مردمانى از نوع بشر. چون پيغمبر اكرم رحمةً للعالمين بود؛ نه فقط رحمةً للمسلمين. همه‏ى بشريت مرهون بركات و رحمت پيامبر اعظم‏اند. آنچه كه به عنوان رسالت الهى، آن بزرگوار به بشريت عطا كرده است - كه جامع همه‏ى مهامّ و كليات آن، «قرآن كريم» است - امروز در اختيار ماست و مى‏توانيم از آن بهره ببريم.

پيغمبر اكرم راه نجات را بر روى بشر باز كرد؛ راه صلاح را به روى بشر گشود؛ بشريت را در جاده‏اى تشويق به حركت كرد كه حركت در اين جاده مى‏تواند مشكلات بشر را از بين ببرد؛ دردها را درمان كند. بشريت دردهاى ديرين دارد كه مربوط به يك دوره و يك زمان نيست؛ بشريت محتاج عدالت است، محتاج هدايت است، محتاج اخلاق والاى انسانى است، محتاج دستگيرى و رهنمايى است؛ عقل بشر، محتاج كمك مبعوثان الهى است. اين راه را به روى بشر، پيامبر اعظم با همه‏ى سعه و ظرفيت هدايت الهى باز كرد. آنچه كه موجب شد و پس از اين هم موجب مى‏شود كه بشر از بركات اين هدايت و اين اعانت الهى برخوردار نشود، مربوط به خود انسانهاست؛ مربوط به جهل ماست؛ مربوط به كوتاهى و كاهلى و تنبلى ماست؛ مربوط به هوى‏پرستى و نفس‏پرستى ماست. بشر اگر چشم را باز كند، عقل را به كار بيندازد، همت بگمارد، حركت بكند، راه باز است براى اينكه همه‏ى اين مشكلات و دردهاى ديرين و زخمهاى كهنه‏ى بشرى درمان شود.

در مقابل اين دعوت، دعوت شيطان است كه جنود و ياران و دست‏پروردگان خود را در مقابل انبياء هميشه بسيج كرده است و بشر بر سر دو راهى است؛ بايد انتخاب كند.

امروز امت اسلامى - در همه‏ى اقطار اسلامى - نگاه جديدى به شريعت اسلام و آئين اسلام پيدا كرده‏اند؛ بعد از غفلتهاى طولانى، بعد از دور ماندن از زلال حقايق اسلامى در دورانهاى متوالى و قرون متعدد. امروز بشريت چشم گشوده است؛ دنياى اسلام و امت اسلامى چشم گشوده است به احكام اسلام و معارف اسلام؛ چون فلسفه‏هاى دست‏سازِ بشرى ضعف و ناتوانى خود را در صحنه نشان داده‏اند. دنياى اسلام، امروز مى‏تواند با تمسك به شريعت اسلامى و معارف اسلامى، پيشتاز بشريت به سوى تعالى و كمال باشد. دنيا، امروز آماده‏ى تحرك امت اسلامى است. پيشرفتهاى علمى بشر - در عمده‏ترين بخشِ آن، اخلاق و معنويت و روح دينى به زاويه و به حاشيه رانده شده است - و دانش بشرى و نگاه نوِ انسان به حقايق طبيعى عالم، مى‏تواند دستمايه‏اى براى حركت امت اسلامى باشد. معارف اسلامى در اختيار دنياى اسلام است؛ سيره‏ى پيغمبر، كلام پيغمبر، از همه بالاتر، «قرآن كريم» در اختيار دنياى اسلام است و دنياى اسلام مى‏تواند حركت كند.

آنچه كه در دوران كنونى با ملاحظه‏ى حوادث عالم و با رصد كردنِ آنچه كه در دنياى سياست مى‏گذرد جاى ترديد نيست، دو سه مطلب عمده است:

يكى، بيدارى دنياى اسلام است. حرفى كه در صد سال قبل مصلحان دنياى اسلام در كشورهاى مختلف در غربِ دنياى اسلام، در شرقِ دنياى اسلام، در محيطهاى غريبانه بر زبان مى‏آوردند، امروز در دست توده‏هاى مردم به عنوان يك شعار مطرح است: برگشت به اسلام، احياى قرآن، ايجاد امت واحده، عزت و قدرت دنياى اسلام و امت اسلامى؛ چيزهايى كه به عنوان يك آرمانِ دوردست، مصلحان در محيطهاى محدود در بين خواص مطرح مى‏كردند، امروز در بين توده‏هاى مسلمان جزو آرمانهاى مطرح و جزو شعارهاى زنده است. به هر كدام از كشورهاى اسلامى كه شما نگاه كنيد - بخصوص در ميان قشرهاى جوان و تحصيلكرده و روشنفكر - اين شعارها زنده است. اين نشان‏دهنده‏ى اين حقيقت است كه هويت اسلامى در دلها زنده شده است. البته نقش پيروزى اسلام در ايران اسلامى در اين زمينه نقش بسيار بارزى است. ملت ايران با فداكارى خود، با ايستادگى خود، با به دست گرفتن عَلَم عزت اسلامى، به ملتهاى مسلمان روح دميدند؛ آنها را اميدوار كردند. نتايج اين اميد را شما در گوشه گوشه‏ى دنياى اسلام و در كشورهاى اسلامى مشاهده مى‏كنيد. اين يك حقيقت غير قابل انكار است.

حقيقت غير قابل انكارِ ديگر اين است كه امروز دشمنىِ با اسلام از سوى جبهه‏ى استكبار جهانى، دشمنىِ سازمان‏يافته‏تر و جدى‏تر و همه‏جانبه‏ترى است؛ هم به لحاظ فرهنگى، هم به لحاظ تبليغات سياسى، هم به لحاظ تحرك سياسى، هم به لحاظ اقتصادى. بيدارى دنياى اسلام هم يك خطر براى جهان استكبار محسوب مى‏شود. قدرتهاى استكبارى - يعنى آن كسانى كه اداره‏ى بخش عظيمى از دنيا در پنجه‏ى اقتدار زر و زور آنهاست؛ شبكه‏ى صهيونيسم جهانى، قدرت زورگوى امريكا، دستگاههاى مالى‏اى كه پشتيبان اين نظام سلطه‏ى جهانى هستند - از بيدارى دنياى اسلام احساس خطر مى‏كنند و اين را بر زبان هم مى‏آورند. و آنچه كه امروز عليه اسلام از جبهه‏هاى مختلف انجام مى‏گيرد، يك حركت سازمان‏يافته و حساب‏شده است؛ طراحى‏شده است. اين تصادفى نيست كه همان حرفى را كه رئيس جمهور امريكا - كه در رأس قدرت شيطانى استكبار است - در مقابله‏ى با اسلام بيان مى‏كند، آن را به زبان ديگرى يك مقام عالى روحانىِ مسيحى بيان كند! قصد مؤاخذه‏ى اشخاص را نداريم، مسأله را تحليل مى‏كنيم. اين نمى‏تواند تصادفى باشد. اهانت به پيغمبر در مطبوعات، ايراد به اسلام و اتهام به اسلام به عنوان دين خشن؛ تهمت زدن به ملتهاى مسلمان. از آن طرف هم اظهارات سياسيونى كه دم از جنگ صليبى مى‏زنند؛ دم از دشمنى با ملتهاى مسلمان مى‏زنند و صريحاً اين را ابراز مى‏كنند. اينها تصادفى نيست. دشمن به عنوان يك جبهه در مقابل امت اسلامى تصميم بر كارشكنى و اعمال دشمنى دارد. بعد از پيروزى انقلاب اسلامى در ايران، اين دشمنى جدى‏تر شده است.

حقيقت سوم كه آن هم بسيار مهم و قابل توجه است، اين است كه در اين روياروئى، برخلاف محاسبات ظاهرى و مادى، طرفِ على‏الظاهر قدرتمندتر - يعنى مسلح به سلاح پول و سلاح نظامى و سلاح اقتصادى - مغلوبِ امت اسلامى و ملتهاى مسلمان و اين حركت عظيم اسلامى شده است و كارى از پيش نبرده است. بسيار در خور توجه است كه در مسأله‏ى خاورميانه و خصوصِ مسأله‏ى فلسطين يا مسائل گوناگونى كه در اين منطقه است - مثل مسأله‏ى عراق، مسأله‏ى لبنان - قدرت استكبارى امريكا با همه‏ى قوا به ميدان بيايد و شكست بخورد. اين، يك حقيقتى است.

در فلسطين هم قدرتهاى استكبارى شكست خوردند. چه كسى مى‏توانست باور كند كه يك سازمان مبارزى كه شعار او مقابله‏ى با رژيم صهيونيستى است، در ميان فلسطينى‏ها قدرت بگيرد؟! چه كسى مى‏توانست باور كند كه تهاجم نظامى به لبنان به وسيله‏ى يك گروه مبارزِ مؤمنِ از جان گذشته، به طور فضاحت‏آميزى شكست بخورد، كه در جنگ سى‏وسه روزه‏ى لبنان ديده شد؟! چه كسى باور مى‏كرد كه امريكا با همه‏ى تلاشى كه در عراق كرد و با گسيل آن همه نيرو، نتواند مقاصد خود را بر ملت عراق تحميل كند و عراق را مدخلى قرار بدهد براى سيطره‏ى بر كل منطقه‏ى عربىِ خاورميانه و بازى كردن با ملتها و دولتهاى اين منطقه؟! ولى اينها اتفاق افتاد. در همه‏ى اين موارد، طرفى كه شكست خورد، همان طرفى بود كه به حسب ظاهر، از اقتدار نظامى و اقتدار ظاهرى و پول و قدرت اقتصادى و سياسى برخوردار بود. اين هم يك حقيقتى است.

در اين مواجهه و مقابله‏ى هويت اسلامى و هويت استكبار، طرف غالب، طرف هويت اسلامى بوده است. اين حقايق را بايد در نظر داشت. گاهى مى‏گويند آقا! با واقعيات كار كنيد؛ واقع‏بين باشيد. واقع، اينهاست. وقايعى كه بايد در تحليلها ديد و در تصميم‏گيريها مورد توجه قرار داد. اين حقايق غير قابل انكارى است كه در مقابل چشم ماست و داريم مى‏بينيم.

دنياى اسلام اگر بخواهد حركت عميقِ امت اسلامى را در جهت پيروزى، بدرستى پيش ببرد، الزاماتى را بايد قبول كند، كه اولينِ اين الزامات، «اتحاد» است؛ اتحاد اسلامى، انسجام اسلامى.

به جان هم انداختن برادران، يكى از نقشه‏هاى اوّلىِ استكبار است كه از قديم هم شناخته شده است؛ تفرقه بينداز و حكومت كن، يك سياست قديمى است؛ همه هم گفته‏ايم، همه هم مى‏دانيم، درعين‏حال، بعضاً متأسفانه همين سياست را دشمنِ ما مى‏تواند اعمال كند و ما غافل باشيم؛ به خاطر تبعيت از اهواء نفسانى، به خاطر تحليلهاى غلط، به خاطر كوته‏بينى‏ها، به خاطر ترجيح دادن منافع شخصى يا منافع كوتاه‏مدت بر منافع بلندمدت.

امروز شما نگاه كنيد: سياست استكبار ايجاد جنگ بين فلسطينى و فلسطينى است؛ بين عراقى و عراقى است؛ بين مسلمانِ شيعه و مسلمانِ سنى است؛ بين جامعه‏ى عربى و غير عربى است. اين، سياستهاى آشناست. اين را اول بايد همه علاج كنند. ما به سهم خود، وحدت را بين امت اسلامى يك ضرورت مى‏دانيم. امسال را هم سالِ «اتحاد ملى و انسجام اسلامى» اعلام كرديم. انسجام اسلامى در يك وجه، خود ناظر به همه‏ى دنياى اسلامى است؛ بايد با هم منسجم باشند؛ بايد به يكديگر كمك كنند؛ هم دولتهاى اسلامى، هم ملتهاى اسلامى. و دولتهاى اسلامى در استفاده‏ى از ظرفيت ملتهاى اسلامى براى ايجاد اين وحدت بزرگ، مى‏توانند سهم و نقش داشته باشند.

چيزهايى مانع از اتحاد مى‏شود. عمده‏ى آنها بعضاً كج‏فهمى‏ها و بى‏اطلاعى‏هاست؛ از حال هم خبر نداريم؛ درباره‏ى هم توهمات مى‏كنيم؛ درباره‏ى عقايد هم، درباره‏ى تفكرات يكديگر دچار اشتباه مى‏شويم؛ شيعه درباره‏ى سنى، سنى درباره‏ى شيعه؛ فلان ملت مسلمان درباره‏ى آن ملت ديگر، درباره‏ى همسايه‏اش؛ سوء تفاهم‏ها، كه دشمنان هم بشدت بر اين سوءتفاهم‏ها دامن مى‏زنند. افرادى هم متأسفانه بر اثر همين سوء فهم، سوء تحليل، نديدن نقشه‏ى كلى دشمن، بازيچه‏ى اين بازى دشمن قرار مى‏گيرند و دشمن از آنها استفاده مى‏كند. گاهى يك انگيزه‏ى خيلى كوچك، انسانى را وادار مى‏كند حرفى بزند، موضعى بگيرد، كارى بكند كه دشمن در نقشه‏ى كلى خود از آن حرف استفاده مى‏كند و شكاف را بين برادران زياد مى‏كند.

علاج اصلى، داروى اصلى براى امروزِ دنياى اسلام، داروى «اتحاد» است؛ بايد با هم متحد بشوند. علما و روشنفكران اسلام بنشينند و منشور وحدت اسلامى را تنظيم كنند؛ منشورى تهيه كنند تا فلان آدم كج‏فهمِ متعصبِ وابسته‏ى به اين، يا فلان، يا آن فرقه‏ى اسلامى، نتواند آزادانه جماعت كثيرى از مسلمانان را متهم به خروج از اسلام كند؛ تكفير كند. تهيه‏ى منشور جزو كارهايى است كه تاريخ، امروز از روشنفكران اسلامى و علماى اسلامى مطالبه مى‏كند. اگر شما اين كار را نكنيد، نسلهاى بعد از شما مؤاخذه خواهند كرد. مى‏بينيد دشمنىِ دشمنان را ! مى‏بينيد تلاش آنها را براى نابود كردن هويت اسلامى و ايجاد اختلاف بين امت اسلامى! بنشينيد علاج كنيد؛ اصول را بر فروع ترجيح بدهيد. در فروع ممكن است افراد يك مذهب هم با همديگر اتحاد نظر نداشته باشند؛ مانعى ندارد. مشتركات بزرگى وجود دارد؛ گرد اين محور - محور مشتركات - همه مجتمع شوند. مواظب توطئه‏ى دشمن باشند؛ مواظب بازى دشمن باشند. خواص، بين خودشان بحثهاى مذهبى را بكنند، اما به مردم نكشانند؛ دلها را نسبت به يكديگر چركين نكنند؛ دشمنى‏ها را زياد نكنند؛ چه بين فرقه‏هاى اسلامى، چه بين ملتهاى اسلامى، چه بين گروههاى اسلامى در يك ملت.

آنچه كه براى استكبار مهم است، «اسلام» است. مى‏خواهند اسلام را بزنند؛ اين را همه بايد بفهميم. براى آنها شيعه و سنى فرق نمى‏كند. هر ملتى، هر جمعيتى، هر شخصيتى كه تمسكش به اسلام بيشتر باشد، آنها از او احساس خطر مى‏كنند؛ حق هم دارند. واقعاً اسلام براى اهداف و مقاصد سيطره‏جويانه‏ى استكبار خطر است؛ براى ملتهاى غير مسلمان، نه؛ هيچ خطرى نيست. آنها عكسِ اين را تبليغ مى‏كنند. آنها با استفاده‏ى از هنر، با استفاده‏ى از تبليغات، با استفاده‏ى از سياست، با استفاده‏ى از رسانه‏ها اين‏طور تبليغ مى‏كنند كه اسلام عليه ملتهاى ديگر است! عليه اديان ديگر است! اين‏طور نيست. اسلام عليه اديان ديگر نيست. اسلام همان دينى است كه وقتى بر مناطق غير مسلمان مسلط شد، اصحاب اديان از رحمت اسلام شكرگزارى كردند و گفتند شما بر ما از حكام قبلى خودمان مهربانتر هستيد. در همين منطقه‏ى شامات، وقتى فاتحان اسلامى وارد شدند، يهوديان و مسيحى‏هايى كه در منطقه بودند، به آنها گفتند شما مسلمانها بر ما مهربانيد. آنها با مردم مهربانى كردند. اسلام دين رأفت است، دين رحمت است؛ رحمةً للعالمين است. اسلام به مسيحيت مى‏گويد: «تعالوا الى كلمة سواء بيننا و بينكم». مشتركات را با آنها مورد ملاحظه قرار مى‏دهد. اسلام عليه ملتهاى ديگر نيست، عليه اديان ديگر نيست؛ عليه زور است، عليه ظلم است، عليه استكبار است، عليه سيطره‏جوئى است. سيطره‏جويان و ظالمان و مستكبران اين حقيقت را بعكس در دنيا وانمود مى‏كنند. آنها از همه‏ى امكانات هم استفاده مى‏كنند؛ از هاليوود گرفته تا امكانات تبليغاتى، تا اسلحه و نيروهاى نظامى، براى اينكه عكسِ اين را تبليغ كنند و به دنيا نشان بدهند.

اسلام و بيدارى اسلامى خطر است؛ اما براى استكبار. و آنها اين خطر را در هرجا ببينند، آن را هدف قرار مى‏دهند؛ آماج حملات خودشان قرار مى‏دهند؛ چه سنى باشد، چه شيعه باشد. استكبار به حماس در فلسطين همان نگاه و رفتارى را مى‏كند، كه با حزب‏اللَّه در لبنان. آن سنى است، اين شيعه است. نگاه استكبار به مسلمانهاى متعبد و پابند در هر نقطه‏ى از دنيا يكسان است؛ چه شيعه و چه سنى. آيا عاقلانه است كه ما بين خودمان نگاهمان را نگاه طائفى بكنيم؟ نگاه قومى بكنيم؟ نگاه مذهبى بكنيم؟ بين خودمان با هم دست به يقه بشويم؟ با هم گلاويز بشويم و فراموش كنيم كه دشمن مشترك، هدفش اين است كه ما را از بين ببرد؛ و نيرويمان را اين‏جور هدر بدهيم؟

امروز دنياى اسلامى بايد براى عزت خود تلاش كند؛ براى استقلال خود تلاش كند؛ براى پيشرفت علمى و قدرت معنوى خود، يعنى تمسك به دين و توكل به خدا و يقين به كمك خدا تلاش كند. و «عداتك لعبادك منجزّه». اين وعده‏ى الهى است؛ وعده‏ى منجزّ الهى است كه «و لينصرنّ اللَّه من ينصره». با اعتماد به اين وعده، وارد ميدان تحرك و عمل بشوند. اين عمل، فقط تفنگ دست گرفتن نيست؛ اين عمل، عمل فكرى است، عمل عقلانى است، عمل علمى است، عمل اجتماعى است، عمل سياسى است؛ همه براى خدا و همه در راه اتحاد دنياى اسلام. از اين، هم ملتها منتفع مى‏شوند، هم دولتهاى اسلامى. دولتهاى اسلامى اگر متصل به درياى بيكران امت اسلامى باشند، قويتر خواهند شد، تا متكى باشند به سفير امريكا و فلان سياستمدار امريكايى؛ اين، براى آنها قدرت نمى‏آورد. اما اگر دولتهاى اسلامى به دنياى اسلام، به امت اسلامى و به اين درياى عظيم و خروشان متصل شوند؛ به هم نزديك شوند، چرا استكبار بتواند يك دولت اسلامى را هدف قرار بدهد و او را از ديگران جدا كند؛ به حساب او برسد، بعد برود سراغ يك دولتِ ديگر؟ همه بايد به اين مسأله توجه كنند. دولتهاى اسلامى، متحد و منسجم باشند و بدانند كه مى‏توانند.

ما اين تجربه را در مقابل امت اسلامى قرار داديم. ملت ايران، تجربه‏ى ايستادگى و اعتماد به خداوند و اعتماد به قدرت خود را در اختيار دنياى اسلام قرار داده است. دنياى اسلام مى‏تواند نگاه كند. از اول انقلاب تا امروز بيست‏وهشت سال گذشته است. در اين بيست‏وهشت سال، يك روز نشد كه استكبار عليه ملت ما تلاش نكند؛ كار نكند. و ما هيچ روزى نشد كه از روز قبل جلوتر نرويم و پيشرفت بيشترى نكنيم و قدرت بيشترى پيدا نكنيم.

از خداوند متعال مسألت مى‏كنيم كه رحمت و عنايت و كمك خود را شامل حال همه‏ى امت اسلامى بكند. اين عيد شريف را هم به همه‏ى امت اسلام و به شما حضار گرامى تبريك عرض مى‏كنيم و درود مى‏فرستيم بر روح مطهر امام بزرگوارمان كه اين راه را به روى ما باز كرد. و از خداوند متعال طلب علو درجات مى‏كنيم براى شهدا و ايثارگرانمان كه در اين راه حركت كردند و تلاش كردند. و اميدواريم دعاى حضرت بقيةاللَّه (ارواحنافداه) شامل حال همه‏ى ملتهاى مسلمان باشد.

والسّلام عليكم و رحمةاللَّه و بركات

جستجوي كاملتر
نام كاربري:
 
رمز عبور:
 
هنوز در سايت عضو نشده‌ايد؟

 

براي برقراري ارتباط با ما، لطفا نامه‌هاي خود را به آدرس الكترونيكي - info@parsa-ds.com  - ارسال فرماييد.


ثبت نام |  ورود به سيستم |  نقشه سايت |  راهنما  

 Copyright © 2005 of parsa network team- all rights reserved

Email:info@parsa-ds.com